Νυστέρι

Κόψε κι άλλο!

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30, 2006

9 ½ μήνες πριν

Δε συνηθίζω τα προσωπικά posts στο Νυστέρι, εκτός από δυο τρεις πρόσφατες εξαιρέσεις, αλλά μία εξαίρεση ακόμα χρειάζεται, για να κλείσει ο κύκλος.

Σαν άτομο έχω αρκετά μειονεκτήματα: βιαστικός, ανυπόμονος, λίγο επίμονος ίσως. Αλλά τους δικούς μου ανθρώπους τους φροντίζω. Είτε είναι οικογένεια, είτε σύντροφοι, είτε στενοί φίλοι - θα ασχοληθώ και με τις ανάγκες τους και θα ανησυχήσω για αυτούς, και θα συμπάσχω με αυτούς. Και (όπως και να το κάνουμε) κάποιοι έχουν μεγαλύτερη προτεραιότητα από κάποιους άλλους, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα. Είτε πρόκειται για έναν κολλητό φίλο, είτε για τα αδέρφια σου (που εγώ δυστυχώς δεν έχω), είτε για την σύντροφό σου σε μία συγκεκριμένη περίοδο, κάποιοι αναπόφευκτα θα είναι εστιακό σημείο στη ζωή σου, άξονας περιστροφής. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι πραγματικά ανεξάρτητοι, δηλαδή που να μην έχουν ανάγκη κανέναν και τίποτα.

Ρώταγε σε ένα πρόσφατο ποστ στο blog του ο dtsomp: "αν μπορείς να γυρίσεις πίσω στον χρόνο, θα άλλαζες κάτι;". Με άλλα λόγια αν θα μετάνιωνες για κάτι που έκανες. Προσωπικά δε μετανιώνω για πολλά πράγματα, ό,τι κάνω έχει τις συνέπειές του και τις επωμίζομαι. Αλλά ορισμένα πράγματα αν μπορούσα θα τα άλλαζα, όχι γιατί έχασα κάτι που θα μπορούσα να είχα κερδίσει, αλλά γιατί οι θυσίες που από μόνος μου προσέφερα ήταν δυσανάλογα υψηλές.

Και όταν έχεις το νου σου σε έναν άνθρωπο, πώς να τον βελέψεις, πώς να τον φροντίσεις, πώς να τον προλάβεις από λάθη που θα έκανε, πώς να μη στον εκμεταλλευτούν, και φροντίζεις αυτόν πρώτα και από τον ίδιο σου τον εαυτό και αυτός ο άνθρωπος έρχεται και σου λέει κατά πρόσωπο ότι σκόπευα να κάνω κάτι πίσω από την πλάτη σου και να μη σου πω τίποτα και να σε κάνω ρεζίλι σε γνωστούς και φίλους, ε αυτό πάει πολύ. Και αυτό είναι που με τρώει πιο πολύ απ' όλα: ότι εναποθέτω την εμπιστοσύνη μου στα λάθος άτομα, νομίζοντας ότι ο λόγος τους είναι σπαθί απέναντί όπως και ο δικός μου απέναντί τους. Και τελικά αντί γι' αυτό βλέπω ανθρώπους "ευεργετηθέντες" (γιατί δεν τους έχτισα σπίτια, τη στήριξή μου τους προσέφερα) να με πληρώνουν όχι με το ίδιο νόμισμα, αλλά με διπροσωπία και ανεντιμότητα.

Γι' αυτό το είπα και στην αρχή: μπορεί να είμαι ξεροκέφαλος και πεισματάρης, αλλά είμαι ειλικρινής και έντιμος μέχρι αηδίας. Και αυτή μου την αμεσότητα την έχω πληρώσει πολλές φορές, γιατί σε διάφορες καταστάσεις θα μπορούσα να το είχα βουλώσει και να παίξω την πάπια, αλλά δεν το έκανα. Και με θλίβει το γεγονός ότι τελικά κάθεσαι με κάποιον δικό σου καιρό και τελικά δεν τον ξέρεις τόσο καλά όσο νόμιζες, και ότι έχεις πέσει ΤΟΣΟ έξω στην κρίση σου. Μπορώ να παραβλέψω πάρα πολλά πράγματα, αλλά σε θέματα τιμής και εντιμότητας το σπασμένο πολύ δύσκολα μπορεί να διορθωθεί (αν μπορεί να διορθωθεί). Και σε κάποιον που με πόνεσε μπορώ να του χαρίσω όσα παραπτώματα και αν έκανε, αλλά δε μπορώ να συγχωρέσω το ότι με ανάγκασε να δω πως δεν άξιζε την εμπιστοσύνη μου και πως τελικά με πρόδωσε.

Και λυπάμαι γι' αυτό. Δημήτρη, να κάτι που θα ήθελα να αλλάξω - να μη βρεθώ στη δυσάρεστη αυτή για εμένα αποκάλυψη.

Αλλά έχω καθήκοντα στη ζωή μου, και υποχρεώσεις προς άλλους ανθρώπους που σημαίνουν πολλά για εμένα - πικρό το μάθημα, αλλά το πήρα, και το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Ας έχει λοιπόν, και ας τραβήξει ο καθένας το δρόμο του - ό,τι κάνεις θα το βρεις μπροστά σου λέει ο λαός μας... και πραγματικά στεναχωριέμαι για εκείνους που έδωσαν ανεντιμότητα εκεί που δεν άξιζε και που κάποια στιγμή στη ζωή τους θα την βρουν από άλλους και θα καταλάβουν την αχαριστία τους.

Μικρή να φροντίζεις τον εαυτό σου - πάντα σου έλεγα ότι αφήνεις να σε πιάνουν κορόιδο αυτοί που δεν το αξίζουν. Αντίο, και να προσέχεις.
Technorati Technorati tags: