Νυστέρι

Κόψε κι άλλο!

Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006

Γερνάω:)

Για σήμερα δεν περιμένω κάτι κοσμογονικό, απλώς να ξεκουραστώ και να κλείσω τα 22 με ηρεμία και κοντά στους δικούς μου ανθρώπους:)

Γενικά δε μπορώ να πω ότι ήταν ούτε καλή ούτε άσχημη η τελευταία περίοδος. Απ'τη μια μεριά στη Σχολή τα μαθήματα πάνε σχετικά καλά, Ακτινολογία πέρασε, το σημερινό δόθηκε και κατά πάσα πιθανότητα περνάει (θα τα πούμε άλλη ώρα γι' αυτό:P), περιμένω άλλον ένα βαθμό για το προπερασμένο και την Τρίτη δίνω το τελευταίο μου (Παθολογία Ι, κλινική Πάγκαλη, Λαϊκό Γ. Ν. Α.), που τυγχάνει να συμπίπτει με την αρχή της επαναληπτικής του Σεπτεμβρίου (ΧΑ!). Με λίγα λόγια, αν όλα μου πάνε δεξιά και μου κάνει ο καλός Θεούλης το χατήρι, σε 7 μέρες θα έχω καθαρίσει όλα τα μαθήματα μέχρι τώρα και θα ξεκινάω 5ο έτος χωρίς χρωστικά. Από παραδόσεις καλά, βιβλία δεν έχουμε πάρει ακόμα, αλλά παλεύεται η κατάσταση. Οικονομικά καλά, θα μπορούσε πάντα και καλύτερα βέβαια, αλλά κι εκεί οδεύουμε σταθερά. Από προσωπικά... χέσε μέσα Πολυχρόνη που δε γίναμε ευζώνοι:PpPp

Αυτό όμως που μου έμεινε από τον τελευταίο μήνα είναι κούραση και ίσως λίγη πικρία - με τον εαυτό μου πρώτα και κύρια. Έχω γενέθλια, και το κυριότερο που νιώθω είναι μία τεράστια κούραση, λες και έσκαβα. Και δεν εννοώ μόνο κούραση σωματική (που κι αυτό παίζει), αλλά κυρίως κούραση του πνεύματος, φθορά, πώς το λένε; Προσπαθώ προσπαθώ και τελικά στιγμές στιγμές νιώθω σα να τρέχω σε κυλιόμενο διάδρομο, σα να μη βγαίνει τίποτα ουσιώδες. Φυσικά ξέρω ότι βγαίνει και ότι αυτό είναι απλώς μια ψευδαίσθηση, και πως σε βάθος χρόνου θα αποδώσουν αυτά που κάνω, αλλά λίγο οι περυσινές καταλήψεις, λίγο η έλλειψη καλοκαιρινής ξεκούρασης με τη γνήσια έννοια, λίγο οι μαζεμένες υποχρεώσεις, μένει κάτι σαν το κατακάθι του καφέ:)

Δε μπορώ να πω ότι δεν έχω άτομα να με νοιάζονται - πρώτοι και καλύτεροι οι γονείς μου. Δυστυχώς δεν έχω αδέρφια, και αυτό με αναγκάζει να σολάρω στα κοινωνικά μου. Για την ώρα τουλάχιστον, ξέρω ότι τουλάχιστον δύο άνθρωποι στον πλανήτη θα φυλάνε πάντα τα νώτα μου, αφιλοκερδώς και ανιδιοτελώς, και με ζήλο που ούτε ο ίδιος δε θα έδειχνα. Και φυσικά οι φίλοι: όχι πολλοί, οι κοντινοί μου άνθρωποι είναι το πολύ 6 - 10, άντε 12 άτομα, και φυσικά ο καθένας έχει τη δική του ζωή, στην οποία δε μπορώ ούτε να αποτελέσω αποκλειστικότητα, ούτε να φορτωθώ. Ο υπόλοιπος κοινωνικός περίγυρος εύχεται διεκπεραιώνοντας κοινωνικές υποχρεώσεις, δεν πιάνεται:)

Εκείνο που με δαγκώνει περισσότερο είναι μία παράξενη αίσθηση... σα να φωνάζω προς έναν τοίχο και να περιμένω απάντηση από ανύπαρκτα άτομα. Είπαμε, δεν αξίζει να χαραμίζεται κανείς όπου δεν αξίζει, αλλά πχ απόψε, βγαίνοντας από το αμφιθέατρο ήθελα να "ξεφορτώσω" την ταλαιπωρία μου σε ώμους δικούς μου, έμπιστους, αξιόπιστους. Δεν ξέρω, αν καθίσω και δεν κάνω τίποτα, και προσπαθήσω να ακούσω το Σύμπαν, νομίζω ότι μπορώ να ακούσω το χρόνο να κόβει βόλτες γύρω μου, μεταφορικά μιλώντας. Μάλλον γερνάω λοιπόν:) Και δεν εννοώ ότι μ' έπιασαν αρθριτικά, ρευματικά και τα συναφή, αλλά ότι τις στιγμές της μέρας που η ένταση υποχωρεί, και αναγκάζομαι να σταθώ μια στιγμή και να δω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, νιώθω τη φθορά σα σκόνη στα κόκκαλά μου. Παροδικό αίσθημα, αλλά σε γειώνει απότομα. Και αυτός είναι και ο λόγος που δεν περιμένω πολλά από τη σημερινή μέρα. Δεν έχω έτερον ήμισυ για να μοιραστώ τη χαρά μου, να γιορτάσω μία σημαντική ημερομηνία, να θυμηθώ παλιές αναμνήσεις - μόνο την αφεντομουτσουνάρα μου, το ταβάνι, και αρκετές ώρες ύπνου:)

Δεν ξέρω, ίσως να φταίει ότι ξαφνικά έχω πολύ περισσότερο χρόνο για ενδοσκόπηση και καταλήγω να ασχολούμαι με τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου και τον κόσμο γύρω μου που αλλάζει ραγδαία πολύ περισσότερο απ' ότι πριν... πάντως ένα είναι το σίγουρο: δεν είμαι ο πιτσιρικάς που ήμουν πριν 10 ή 6 ή 4 χρόνια, ούτε ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν πριν ένα ή μισό χρόνο, ή ακόμα και ένα μήνα. Είμαστε το σύνολο των εμπειριών μας, και το δις εξαμαρτείν...:) Εύχομαι μόνο να θυμαμαι πάντα τις καταβολές και τα λάθη μου, και για όλα τα άλλα έχει ο Θεός...

ΟΚ, ημερήσια ψυχανάλυση τέλος! Α, και όποιος θέλει να μου δώσει λεφτά για τον iMac, ελεύθερα:P

Να ζήσω να με χαίρεστε να σας πρήζω τα ούμπαλα!
Technorati Technorati tags:

7 Σχόλιο/-α:

Δημοσίευση σχολίου

<< Αρχική