Νυστέρι

Κόψε κι άλλο!

Τετάρτη, Νοεμβρίου 22, 2006

Δεν γνωρίζουν τι είναι η μουσική...

Έχω αρχίσει ΩΡΛ (τη γνωστή ωτορινολαρυγγολογία) εδώ και τρεις μέρες, και τη Δευτέρα που μας πέρασε, πρώτο μάθημα, το κάναμε στο Ίδρυμα Κωφών, στην οδό Ζαχάρωφ (τον κυρτό παράδρομο που ενώνει την Αλεξάνδρας με τη Β. Σοφίας στο κατέβα). Ουσιαστικά είναι σχολείο για κωφά(λαλα) παιδιά, πλήρες με ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, δασκάλους, γιατρούς, τα όλα του. Δύο λόγια ήθελα μόνο να πω, δυο σκέψεις που έκανα μάλλον και θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας.

Πρώτον, ξαφνιάστηκα - δε θα πω ευχάριστα, αλλά σίγουρα θετικά. Στην Ιατρική Αθηνών υπάρχει μόνο μία ΩΡΛ Πανεπιστημιακή κλινική, στο Ιπποκράτειο, και υποχρεωτικά όλοι οι φοιτητές μας στο 5ο έτος περνάνε από εκεί. Η μία άσκηση αυτή στη Ίδρυμα Κωφών είναι υποχρεωτική για όλους τους φοιτητές της ομάδας, απλώς εμείς έτυχε να την κάνουμε πρώτοι. Δεν ξέρω ποιος είχε την ιδέα, αλλά προσωπικά εκτιμώ ιδιαίτερα το γεγονός πως κάποιοι στον καθορισμό των παραδόσεων αποφάσισαν να περνάμε και από εκεί. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τον ψυχισμό, αλλά πολύ περισσότερο για την ανθρωπιά του μέλλοντος γιατρού να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν και άνθρωποι με ιδιαιτερότητες (δε θα πω αναπηρίες), που υστερούν μεν σε κάποιες βιολογικές λειτουργίες, αλλά που έχουν ίσα δικαιώματα με όλους ημάς τους υπολοίπους. Το ζόρι στην υπόθεση είναι το περιβάλλον του κωφού να μυριστεί τη δουλειά από πολύ νωρίς για να αρχίσει το παιδί σωστά την εκπαίδευσή του. Και πραγματικά, είδαμε λίγο μάθημα σε τάξη και εκεί πλέον εντυπωσιάστηκα - με τον τρόπο τους τα παιδιά μαθαίνουν Ελληνικά, γραμματική, αντωνυμίες, ιστορία, μαθηματικά, όλο το σετ! Απαιτεί πολλή προσπάθεια και υπομονή για να είσαι σε αυτή τη δουλειά του εκπαιδευτή ατόμων με κώφωση, χαρά στο κουράγιο των ανθρώπων... Φυσικά η κώφωση δεν είναι σαν την εγκυμοσύνη (ή είσαι ή δεν είσαι) - έχει στάδια, διαβαθμίσεις, προσαρμογές. Ο κάθε ένας απαιτεί ιδιαίτερη, εξατομικευμένη φροντίδα.

Το δεύτερο, πιο προσωπικό, που μου χτύπησε είναι κάτι αυτονόητο, αλλά που δεν το είχα αντιληφθεί συνειδητά: οι κωφοί δε γνωρίζουν τι θα πει μουσική. Μιλάμε ειδικά για τους εκ γενετής ή από πολύ νέους κωφούς, οι οποίοι δεν έχουν τη λεγόμενη "ακουστική μνήμη", δε γνωρίζουν τι θα πει ήχος, όπως ένας τυφλός δε γνωρίζει τι θα πει χρώματα. Οι άνθρωποι δεν το βλέπουν σαν απώλεια - και καλά κάνουν, οι περισσότεροι έχουν εξαιρετικά ταλέντα και δημιουργούν απίστευτα έργα τέχνης με τα χέρια τους στους τομείς της εικόνας και της γλυπτικής. Εμένα προσωπικά όμως η σκέψη με πάγωσε ως τα κόκκαλα: έχω συνηθίσει να ζω με τη μουσική, ακούω όλη τη μέρα μουσική, αν δεν ακούω θα σιγοτραγουδάω ή θα σφυρίζω. Το να βρεθώ ξαφνικά χωρίς αυτή τη συγκεκριμένη μέθοδο έκφρασης θα μου προκαλούσε ασφυξία, μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Αυτό το ποστ για να θυμόμαστε ότι καλό είναι να μην κλαιγόμαστε όλη τη μέρα για ένα κάρο πράγματα, γκρινιάρηδες όλοι στο Στρουμφοχωριό - πού και πού ωφελεί την ψυχική μας υγεία να θυμόμαστε όλα αυτά που ήδη έχουμε και τα θεωρούμε το ίδιο δεδομένα με τον αέρα που αναπνέουμε:)

6 Σχόλιο/-α:

  • Ένα σημαντικό ενδιάμεσο πρόβλημα είναι τα παιδιά με βαρυκοΐα. Ακούν μεν αλλά όχι επαρκώς! Η ανεκπαίδευτη δασκάλα στο σχολείο βλέπει ότι δεν αντιδρούν ή δεν απαντούν αυτά τα παιδιά σε απλές ερωτήσεις -στην πραγματικότητα δεν έχουν ακούσει- και βγάζει το συμπέρασμα ότι είναι χαζά, τα περιθωριοποιεί με τη συμπεριφορά της και δίνει αφορμή στα υπόλοιπα παιδιά να κάνουν αυτά τα παιδιά στόχο πειραγμάτων...

    Στο Δημοτικό Σχολείο, πριν από αρκετά χρόνια, είχαμε ένα συμμαθητή που το έλεγε η δασκάλα "Βοϊδούρο". Γιατί ήταν μεγαλόσωμος για την ηλικία μας αλλά, κυρίως, γιατί ήταν βλάκας, όπως έλεγαν τα παιδιά... Μετά από 1-2 χρόνια εγκατέλειψε το παιδί το σχολείο, επειδή δεν ήταν επιδεκτικός μάθησης, όπως είπε η δασκάλα στη μητέρα του και έγινε παιδί για θελήματα στη γειτονιά.

    Αργότερα, έφηβοι πλέον, τον συνάντησα και συζήτησα για ώρα μαζί του. Καθόλου κουτός δεν ήταν, αλλά δεν άκουγε καλά, έπρεπε όλα να του τα πεις δυο φορές και φωναχτά... Κανείς δεν φρόντισε όμως να ψάξει το πρόβλημα και να αγοράσει ακουστικά και να μην χαθεί -αν χάθηκε- αυτό το παιδί...

    Από τον/την Blogger s.frang, στις Τετάρτη, Νοεμβρίου 22, 2006 5:40:00 μ.μ.  

  • Ακριβώς εκεί θέλω να καταλήξω φίλε μου - από ανενημερωσία και βλακεία/κόμπλεξ κάποιων ανίδεων και απαίδευτων χάνονται μυαλά που θα μπορούσαν να είχανε διαπρέψει.

    Όλοι στο σχολείο έχουμε περάσει από λίγο έως πολύ τη νοοτροπία της καζούρας. Αυτό που λες εσύ όμως είναι τελείως άλλη ιστορία...

    Από τον/την Blogger Flareman, στις Τετάρτη, Νοεμβρίου 22, 2006 5:46:00 μ.μ.  

  • Βρε γιατρέ τί καταιγισμός ποστ είναι αυτός; Δεν ξέρω που να πρωτογράψω τι. Διάλεξα λοιπόν το ποστ που μου άρεσε πιο πολύ. Μπράβο σε αυτούς που βγάζουν το πρόγραμμα σπουδών και σας βάλανε τέτοια επίσκεψη. Είναι απαραίτητο οι μελλοντικοί γιατροί να τα ξέρουν αυτά και όχι μόνο τις γνώσεις που μπορεί να δώσει ενα βιβλίο (τώρα πως τα καταφέρνουν μερικοί απο εσάς και απο ιδεαλιστές καταλήγουν τοοοοσο κυνικοί - άκου ατάκα: "Ε, τί να κάνω; Ο ασθενής δικαιούται να πεθάνει!"- δεν το εχω καταλάβει). Keep walking, doc!

    Από τον/την Blogger proserpina, στις Πέμπτη, Νοεμβρίου 23, 2006 1:07:00 μ.μ.  

  • Μηχανικέ μου, τα σέβη μου:) Βλέπω έστησες εκει πέρα διαδοχικές XOR πύλες, τσίμπησες το ποστάκι που σου έκανε κλικ και πυροβόλησες:D

    Ένα θα πω μόνο, σχετικά με αυτό που λες: η φράση "ο ασθενής έχει δικαίωμα να πεθάνει" έχει βάση και μάλιστα τεράστια, και πολύ βαθύ ηθικοδεοντολογικό νόημα, ειδικά στις μέρες μας. Απλώς θέλει εξήγηση: σε κάποιες περιπτώσεις η κατάληξη ενός ασθενούς είναι προδιαγεγραμμένη, αναπόφευκτη και μοιραία - αργή ή γρήγορη. Υπάρχουν δυστυχώς πολλά κοράκια που προκειμένου να το παίξουν γιατράκλες ή να βγάλουν φράγκα ή δεν ξέρω τι άλλο αρχίζουν να γράφουν εξετάσεις, θεραπείες, δοκιμασίες, ένα κάρο μαλακίες που επιβαρύνουν τον ασθενή και τους δικούς του, τους απομυζούν οικονομικά, τους υποβάλλουν σε ταλαιπωρία, σε επιδείνωση πιθανόν της όποιας υγείας τους, σε διάβρωση της ψυχικής τους ισορροπίας, και το σημαντικότερο, τους δίνουν ψευδείς ελπίδες. Εκεί κολλάει η ρήση, δηλαδή το να προσπαθείς να κρατήσεις τον άλλον με νύχια και με δόντια στη ζωή από εγωισμό ή φιλαργυρία και μόνο είναι αντιδεοντολογικό - όλοι οι ασθενείς έχουν το δικαίωμα να πεθάνουν:) Εξ' άλλου η κύρια αποστολή του γιατρού είναι να βελτιώνει τη ζωή του ασθενούς και να της ανεβάζει το επίπεδο - όχι να καταντήσει τον ασθενή undead (κάνουμε και χούμορ) προκειμένου να μην του πεθάνει ντε και καλά.

    Πρόσεξε όμως! Δικαίωμα, όχι υποχρέωση - "άντε, πέθαινε να τελειώνουμε, χρειαζόμαστε το κρεβάτι":P Απέχουν παρασάγγας... πιστεύω να σε κάλυψα:)

    Από τον/την Blogger Flareman, στις Πέμπτη, Νοεμβρίου 23, 2006 3:32:00 μ.μ.  

  • Γιατρέ μου ξέρω πολύ καλά τί εννοούσα όταν έγραφα τη συγκεκριμένη ατάκα.

    Βεβαίως και όταν ο ασθενής έχει φτάσει σε ενα συγκεκριμένο στάδιο το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον αφήσεις να πεθάνει με την ησυχία του, και μάλιστα ακόμα καλύτερα στο σπίτι του (ειδικά σε περιπτώσεις καρκίνου, γιατί αυτό είχα υπόψη μου όταν έγραφα).

    Βεβαίως και είναι ανήθικο (όσο παρωχημένο και αν ακούγεται σε μερικούς) να τον μπουκώνεις με θεραπείες που δεν έχουν καμία έννοια παρα μόνο να ικανοποιήσουν τη φιλαργυρία ή τον εγωισμό, όπως πολύ σωστά γράφεις.

    Η συγκεκριμένη ατάκα όμως δεν ειπώθηκε με αυτη τη φιλοσοφία αλλά με την άλλη που αναφέρεις στο τέλος της απάντησής σου. Και τελικά (διότι το γεγονός είναι πραγματικό) ο εν λόγω ασθενής πέθανε. Ο γιατρός που είπε τα λόγια αυτά, μετά απο λίγο το μετάνιωσε και πήγε να τον δει τον ασθενή του. Και έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά πάνω στην εγχείρηση του πέθανε. ..Μετά απο αυτό ο γιατρός ζήτησε άδεια και ήταν ψυχολογικά χάλια. Τουλάχιστον έδειξε έτσι οτι δεν είναι τελείως αναίσθητος, λειτουργούσε ακόμα μέσα του η ανθρωπιά, το φιλότιμο και κυρίως η συνείδηση. Δεν τα λές ρε φίλε αυτά τα λόγια έτσι...

    Από τον/την Blogger proserpina, στις Παρασκευή, Νοεμβρίου 24, 2006 2:10:00 μ.μ.  

  • Α ρε prosie, σε πίανω, κατάλαβα τι λες...

    Τελικά ο άνθρωπος δε γίνεται μαλάκας, γεννιέται! Σε όλα τα επαγγέλματα...

    Από τον/την Blogger Flareman, στις Παρασκευή, Νοεμβρίου 24, 2006 11:18:00 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Αρχική